|
|
Vede se klasifikuju kao himne, koje sadrze narodne obicaje,
mudrosti, poslovice i izreke, a datiraju od 3 do 6 hiljada godina
pre Hrista. I srpske slave sa pratecim molitvama, kako u prastara
vremena tako i danas spadaju u red Veda.
Autohtonisticka Skola zastupa teoriju da su svi narodi koji su
ziveli na danasnjim slovenskim prostorima kao i u predelima Dacije,
Trakije, Balkana, u juznoj Rusiji i srednjoj Evropi razlicita imena
naroda srpskoga porekla. Ova skola , pored Balkana i centralne
Evrope, nalazi postojbinu Srba i u Italiji, na Pirinejima, u
Bretaniji, Helveciji, Skandinaviji, pa i u severnoj Africi i Maloj
Aziji. Protivnik ove skole, napred je navedeno, je germanska
Berlinsko-Becka Skola, koja danas trijumfuje na vecini katedri
istorije i ona nauku vodi pogresnim, smisljenim, putem, koji
odgovara interesima politike.
Birnuf (Emile Burnouff) u svom eseju o Vedama istrazuje poreklo
Indo-Evropljana kroz Vede, koje su nastajale u vreme "arijevske
zajednice". On nalazi da se vedske porodice zasnivaju na
svetosti bracnog jedinstva, okruzeni verom i drustvenim tradicijama.
Svoje dokaze izvodi iz rodbinskih imena, koja od davnih vremena
pripadaju zajednickoj rasi naroda. A mi znamo da su rodbinski i
porodicni nazivi u srpskom jeziku zadrzali obelezja arhaicnosti i
autenticnosti do danas.
Istrazivac, Svajcarac Adolf Pikte (Adolphe Pickter) napisao je delo
"Indo-Evropsko poreklo ili prvobitni Arijevci", u kome
pise "U davnoj proslosti jedna rasa rasla je u prvobinoj
kolevci, nadarena mudroscu, grandiozna, stroge prirode, radom je
pobedila surove materijalne uslove svoga opstanka. Zatim dolazi do
njihovog razvoja i patrijarhalnog uredjenja. Ta bujna rasa razvila
je svoj jezik, savrsen i pun intuicije za uzvisenu poeziju. Zbog
svoje brojnosti morali su da se sele, a seobama im se menjao i jezik.
Vekovima od ovoga naroda nastalo je vise narodnosti. Te seobe
odigrale su se u milenijume pre Hrista, od Indije do Atlantika. On
zakljucuje da je taj brojni narod posluzio kao osnova za razvoj
mnostva ljudskih grupa, koje su iz njega proizasle. Pikte takodje
tvrdi da je jezik toga naroda bio osnov za mnoge jezike, koji su iz
njega nastali. Zajednicke osnove ovoga jezika nadjene su u Sanskritu
i Zendu. Otuda pomisao da svi indo-evropski narodi poticu od jednoga
stabla". Za njihov jezik Pikte kaze da je bio ne kontrolisane
slobode i on ga naziva "jezikom majke". Pikte takodje pise,
bio je to jezik Veda, bogat jednosloznim glagolskim korenima od
kojih se sufiksima stvara izobilje izvednica svih vrsta. Njegov
glasovni sistem je jednostavan i skladan. Razlikuje tri roda i sedam
padeza, cime jasno oznacava deklinacije. Zamenicki nastavci za tri
lica i brojeve omogucuju razlikovanje nijansi vremena i nacina.
Prema svim prednjim opisima tog jezika najblizi je srpskom. Takva
skladnost ne nalazi se nigde sem u srpskom jeziku.
Olga Lukovic-Pjanovic u svojim istrazivanjima potvrdjuje da su iz
srpskog jezika nastali i grcki i latinski, ali kao iz pelazgijskog
stabla. Ona je citirala Francuza Leveka (Levesque), koji je poredio
srpski sa latinskim i grckim jezikom i zakljucio: (1) da je srpski
jezik dao prve i najstarije elemente latinskom jeziku; (2) da su
starosedeoci Laciuma bili slovenske rase, Srbi; i (3) da su se Srbi
tamo nastanili jos u vreme dok se jezik ogranicavao gotovo samo na
izraze najprecih potreba. Emil Burnof navodi kako latinski pridev
"humanus" proizlazi iz srpskog "uman", a sto je
takodje vezano za vedsko "aum" (izgovara se na
sanskritskom om) i u induskom jeziku oznacava tri bozanstva (Bramu,
Visnu i Sivu). A Gregor Dankovski zakljucuje da se grcka i latinska
gramatika slazu sa srpskom. Po Stabonu, latinski je najpre bio
centralna grupa dijalekata sabinskog jezika, a Sabini su bili drevni
Srbi, autohtoni stanovnici Apeninskog poluostrva, sto takodje
potvrdjuje i Milan Budimir. Homerov ucitelj je znao pelazgijski
jezik, a u Homerovo doba nije se pravila razlika izmedju trackog i
grckog jezika. Hekatej iz Mileta, 500 godina pre Hrista, ostavio je
pisane tragove da su Atinjani Tracani (Srbi). Ceski istoricar
Dalemil navodi: "Ima jedna zemlja gde se govori srpski", a
Dankovski citira: "Tracani, Geti, Dacani i Mezani, svi govore
srpski". Platona su zbog njegove mudrosti Grci smatrali
bozanskim, a on kaze kako u grckom jeziku ima mnogo "varvarskih"
reci. Herodot je bio striji od Platona i on navodi da se u njegovo
vreme u Grckoj govorilo "varvarskim" jezikm. I Sokrat
tumaci da su Grci bili potcinjeni "Varvarima" pa su otuda
govorili njihov jezik. On takodje zakljucuje da su "Varvari"
narod stariji od Grka. Prema Dankovskom naziv "Varvari"
nastao je od "barbaros" promenom suglasnika zbog lakseg
izgovaranja Grka. Slicno je tumacenje i Sokratovo. Prema Platonu
Grci drevni Pelazgi, nazvani od Grka "Varvarima" su bili
anticki Srbi i govorili su srpski. Ima napisa da su Srbe nazivali i
Etrurcima, dok su oni sami sebe zvali Rasanima. O tome pise Nenad
Djordjevic u delu "Etrurci ili Rasani", a Svetislav
Bilbija kao da mu odgovara svojim delom "Rasani a ne Etrurci".
Bilbija je etrursko pismo desifrovao posredstvom cirilicnih slova.
Pisuci o Vedama M.F. Neve navodi: "da su otmene, snazne,
jednostavne, a da nisu lisene umetnicke vrednosti". On takodje
kaze: "Ovaj jezik je zvucan, muzikalan, cudesan, harmonican i
iznenadjujuceg bogastva forme i slike". A Bue za srpski jezik
kaze: "Srpski jezik je bogat, energican i harmonican,
podjednako dobro pristaje muskom i zenskom rodu, dobar je za
opevanje ljubavnih pesama i neznosti, kao i velikih krvavih podviga.
Zvucan je i otmen. Srbin govori polagano, ne praveci pauze i svojim
jezikom na najlepsi nacin izrazava pristojnost. Dusu srpsku zagreva
juzno sunce. Konstrukcije recenica u srpskom jeziku su jednostavne,
imaju izuzetan smisao za preciznost, mastovitost i srpskim se govori
pristojno (za razliku od grckog kojim se muca i gestikulira). Ako su
ikada jedan jezik i jedan narod bili stvoreni za vladavinu javnim
raspravama, to su sigurno srpski jezik i srpski narod". I Bue
zakljucuje: "Srbi poseduju toliko lepe poezije i samo to bi
trebalo da obaveze sve ostale narode da uce njihov jezik".
Svajcarac Adolf Pikte rekao je da je ziveo samo zato da dokaze koji
narod je govorio jezikom vedskih himni. Nazalos, smrt ga je prerano
zaustavila na tom plemenitom zadatku. A Pavel Safarik je
nedvosmislen u tvrdnji da je to srpski narod i da je govorio srpskim
jezikom. Isto je tvrdio i Atinjanin Halkokondilo, pisuci da su to
bili Tribali, Tracani i i Iliri, kao najstariji i najveci medju
tadasnjim narodima, a bili su to Srbi.
Utvrdjeno je da su Vede nerazdvojno vezane sa srpskim jezikom i
prozete srpskim pesnistvom. Veda na srpskom ima znacenje vida i
znanja (u smislu unutrasnjeg saznanja). Kako je rekao Siprijan Rober:
"Svi slovenski jezici su nastali od srpskog jezika, jezika
Pramajke". U srpskom jeziku koren "Vid" zadrzava
vedsko-srpsko znacenje svetog, unutrasnjeg, metafizickog znanja.
Poznato je da su hrvatski seljaci govorili cajkavskim dijalektom,
dok je zagrebacka gospoda oduvek nastojala da govori nemackim,
italijanskim, latinskim ili madjarskim. Cajkavski dijalekt govori se
u granicnom pojasu prema istocnom delu Austrije i Madjarskoj, gde
zive Gradiscanski Hrvati. Oni su tu doselili iz severnog jadranskog
primorja tokom XVI veka i doneli svoj govor, koji je pravi hrvatski,
kojim su govorili njihovi seljaci. Pod uticajem Panslavistickog
pokreta cehoslovackih romanticara Kolara i Safarika u Hrvatskoj
dolazi do "Ilirskog pokreta", ciji je nosilac bio Ljudevit
Gaj. Majka Ljudevita Gaja bila je Nemica, rodjena Schmit. Gaj je
zeleo da za hrvatski knjizevni jezik usvoji srpski, pa je najpre
predlozio da se jezik nazove ilirskim, sa idejom kasnijeg
preimenovanja u srpsko-hrvatski, odnosno u Hrvatskoj cak
hrvatsko-srpski, sto je imalo smisljene politicke posledice
iscezavanja srpskog jezika, a time i srpske nacionalnosti. Profesor
dr Laza Kostic u knjizi "Kradja srpskog jezika" pise da je
data ideja delo nacionalista, dok sami Hrvati izbegavaju da o tome
otvoreno razgovaraju. Medjutim, sam Ljudevit Gaj je 1846 godine u
listu "Danica" otvoreno priznao da je za hrvatski
knjizevni jezik uzeo jezik srpskog naroda. Djuro Danicic se olako
saglasio sa hrvatskim predlogom, cime im je ucinio ogromnu uslugu,
za cega Olga Lukovic-Pjanovic kaze da nije imao politickog
obrazovanja i da nije prozreo hrvatske namere, sto im Vuk Karadzic
nikada nebi ucinio.
Amerikancima, Kanadjanima i Australijancima ne pada na pamet da
menjaju ime engleskog jezika, kao sto ne misle ni Belgijanci,
Luksemburzani, Svajcarci pa ni frankofonski Afrikanci o francuskom
jeziku.
Istorijski, ime Sloven potice iz perioda rimskog osvajanja srpskih
teritorija. Tom prilikom Rimljani su odvodili roblje, a muska imena
tih Srba pretezno su se zavrsavala sa slav, kao: Miroslav, Srbislav,
Krunoslav, Bratislav i slicno (sto je kod Srba imalo znacenje
slavnoga - glorious), a u latinskom se izgovaralo "sklav"
ili "sclavus" (sa znacenjem roba), od cega je vremenom
nastalo Sloven. Istim slovenskim jezikom govorili su Geti, Sarmati,
Skiti, Dacani i Tracani, sto tvrde Stabon, Apendini i Ovidije. A
kako kasnije navode Surovjecki i Safarik, pa Dobrovski, Milojevic i
Zivancevic radi se o srpskom jeziku. Prema Herodotu, kada je rec o
Slovenima, radi se o velikoj ljudskoj grupi naroda koji je pripadao
indo-evropskoj rasi i zauzimao prostore istocne Evrope, danasnje
Poljske, Madjarske, Austrije, Ceske i Balkana sa teritorijama
danasnjih srpskih zemalja.
Na osnovu antickih pisaca nedvosmisleno je da su sva grcka ostrva,
sa kontinentalnom teritorijom i Italijom bili naseljeni Tracanima,
sto potvrdjuje Strabon. Svi su oni govorili grcko-ilirski ili
ilirskim (slovenskim, znaci srpskim) jezikom, kome su centralna zona
bili Podunavlje i crnomorska obala Dacije. Tracani (Srbi) su se
odatle sirili po Evropi, a sirio se i njihov jezik. Lorenc
Surovjecki i Pavel Safarik su u vrlo dokumentovanoj studiji izneli
nepobitne tvrdnje da su Srbi ziveli u Podunavlju i Panonskoj niziji
i odatle se sirili na sever i zapad. Oni takodje navode da je papa
Jovan X (914-929) tvrdio da su Iliri i Tracani bili Sloveni (a to
znaci Srbi). Prema tome, jezik koji je Ovidije naucio dok je boravio
u izgnanstvu bio je srpski. A i pored svih pretrpljenih izmena, kao
sto se desava svim jezicima, srpski je ostao poetican. A ako se
postuje ideja o kontinuitetu latinskog i grckog jezika, po kojoj
logici se to isto ne dozvoljava srpskom, tim pre sto se radi o
narodu nazivanom Tracani, Tribali, Sarmati, Vendi, Veneti, Vindi ili
Vani, pa i Anti, a uvek se radi o Srbima, koji su sebe, po tvrdnji
Safarika, svuda i uvek nazivali svojim srpskim imenom. I po tvrdnji
Gregora Dankovskog, a prema Ovidiu, Geti su bili Sloveni i pripadali
rodu Tracana, bili su hrabar i pravedan narod i govorili su
slovenski (odnosno srpski) jezik.
Olga Lukovic-Pjanovic citira Francuza Pejsonela, koji iznosi tvrdnju
da se srpski, pored evropskih zemalja govorio i u vise zemalja Azije.
Govorio se i na dvorovima turskih careva. Samo se po razlicitim
oblastima u malome razlikovao u dijalektima, sto je logicno za sve
jezike. Olga takodje iznosi primer Stjepana Mitrova Ljubise, koji
navodi primer crnogorskog plemena Pastrovica koje je zivelo na istom
prostoru od praistorijskih vremena. Slicno je pisao i Jovan Cvijic,
geograf svetskog ugleda i predsednik Srpske Kraljevske Akademije. A
i Olga Lukovic-Pjanovic, prema predanju njene majke tvrdi da su
njihovi pra roditelji ziveli u dragacevskom kraju jos u doba
Aleksandra Velikog, a to znaci bar 400 godina pre rodjenja Hrista.
Svi ovi primeri potvrdjuju tvrdnje da smo na Balkanu od
preistorijskih vremena. Konstantin Jirecek je izrekao misao, koja
kaze: "Nikada se na zemlji nije dogodilo da jedan podjarmljeni
narod potpuno nestane a da ne ostavi kaplju svoje krvi u zilama
pobedilaca ili rec u njihovom jeziku". Poznata je i Volterova
izreka "Lakse je verovati u laz, koja se cula po hiljadu puta,
nego u istinu, koja se cuje prvi put".
Katolicka crkva od najranijih vremena izrazavala je neogranicenu
mrznju prema Srbima. Zapad je od uvek sebe proglasavao "civilizovanim",
a Srbe nazivao "varvarskim", citira Olga Lukovic-Pjanovic,
prema francuskom Larusu XX veka. Za genocide cinjene nad srpskim
zivljem katolicka crkva nikada nije ni pokusavala da iste spreci.
Zamerali su im na nacinu zivota, na postovanjima prema umrlim, na
zajednickom obradjivanju zemlje i slicno, sto Olga Lukovic-Pjanovic,
naprotiv, istice kao srpske tradicije i ponos. Kako kaze: "Sta
Zapad zna o zajednickom oranju i kopanju, o mobama i prelima, o
kosidbama i komusanju kukuruza. Srpski tradicionalni zivot vekovno
se zasnivao na svetinjama poput one "Ljubi bliznjega svoga kao
samoga sebe". Knjiga Olge Lukovic-Pjanovic "Srbi narod
najstariji" obiluje istorijskim dokazima i citatima autora svih
nacija, na svim zivim i mrtvim svetskim jezicima. Iz svega iznetoga,
Srbi su bili rasprostranjeni od Indije do Atlantika, najmanje dva
milenijuma pre Hrista. Nazalost, danas ih je sve manje i manje,
rasparcavaju nas na razlicite nacine. Poslednja unistavanja su
najstrasnija i najmasovnija, a Zapad cuti. A nestajanjem naroda
nestaje i njegov jezik, sve vise slavskih sveca se gasi. U cije ime
se to radi? Zasto se Srbi ubijaju u tako velikom broju, a da pri
tome svet cuti, pita se Olga? Koji je cilj toliko uzvisen da moze
opravdati varvarsko ubistvo jedne nacije? Koji cilj je dovoljno
velik da moze opravdati takva sredstva masovnog inistenja citavog
jednog naroda?
Napomene: Posredstvom rodbinskih veza saznadoh da je autor knjige
"Od Indije do Srbije" Dobroslav Jevdjevic. Napisao je malu
knjigu, veoma velikog znacaja.
Veliki je broj istaknutih imena koji su dali ogroman doprinos u
otkrivanju srpske proslosti, znacajne ne samo za nas Srbe, vec za
svetsku istoriju uopste. Posebno mesto, ovde, pripada dr Olgi
Lukovic-Pjanovic, koja je najveci pobornik Autohtonisticke skole i u
svojim knjigama sasvim odredjeno ukazuje na oblasti koje jos treba
istarazivati.
Srbima ostaje da prilagode svoje udzbenike istorije dokazanim
istinama o svojoj proslosti, kako buduce generacije ne bi vise
nasedale falsifikovanim neistinama osvajackih naroda.
Veoma sam zahvalan Milanu Beric, koji je najvise doprineo da ovaj
tekst dodje u ruke mnogobrojnim Srbima, postovaocima pravde i istine.
Dr Simo Jelaca, u Windsoru Maja 2003 (7511)
|
|
